حاج علیاکبر چلنگری متولی حسینیه «شهید چلنگری» در گفت و گو با خبرنگار حیات گفت: این حسینیه پیش از انقلاب و حدود سالهای 1350 با هزینه و تصمیم شخصی خودم برپا شد، در آن زمان با نام «بیت الحزن حسین» شناخته میشد و در تمام اعیاد ، شهادتها و مناسبتهای مذهبی به عنوان پایگاهی برای عزاداری و برگزاری مراسم بسیار شناخته شده بود.
سال 1362 بود و بعد از شهادت محمد باقر از طرف بنیاد شهید و امور ایثارگران آمدند و پیشنهاد دادند که هیئت محل را به نام فرزند شهیدم « محمد باقر چلنگری» تغییر دهم. من هم پذیرفتم و با نصب نئون و یک بنر بزرگ از شهید چلنگری از آن پس این مکان را به نام «حسینیه شهید محمد باقر چلنگری» میشناسند.
علیاکبر چلنگری در رابطه برنامههای حسینیه می گوید: این حسینیه از دیرباز محل گرد هم آیی و برگزاری مراسمهای مختلف بوده است.از مراسم عزاداری امام حسین(ع) تا شهادتها و مولودهای تقویمی، همیشه در حسینیه ما برنامه برگزار می شده است. برنامهها هم شامل عزاداری، روزه خوانی، سخنرانی و پذیرایی از مهمانان است. از روز اول هم که به صورت هیئت ساده و کوچکی اداره میشد همین طور بود. البته در کنار مراسمها ما کلاسهایی مثل کلاس توحید( آموزش کُتُب شیخ صدوق) با شمار حدود 20تا30 شاگرد داریم که مخصوص بانوان محترم است و همین طور فعالیتهای دیگری مثل تمام حسینیهها در زمینههایی چون صندوق باقیات صالحات ، قرضالحسنه و ... هم داریم . اما مهمترین و اصلیترین فعالیت این حسینیه برگزاری مراسمهای عزاداری و به خصوص مراسمهای ماه محرم است.
متولی حسینیه شهید چلنگری در رابطه با فعالیتهای حسینیه در زمان شیوع ویروس کرونا هم گفت: ما مراسمهای خودمان را هر ساله،دقیق و برنامهریزیشده انجام میدادیم. اما از رمان شیوع ویروس کرونا تمامی برنامههای مذهبی را به حالت تعلیق درآوردهایم و برگزار نمیکنیم. فقط در ایام محرم امسال با رعایت دستورالعملهای بهداشتی و با حفظ فاصله اجتماعی مراسم عزاداری اباعبدالله را در تمام 10 روز برگزار کردیم. و حتی در این شرایط هم مردم محل با عنایتی که به حسینیه دارند، آمدند و خیلی خوب و آبرومند برگزار شد.
شهید چلنگری قبل از شهادتش همهکاره حسینیه بود
علیاکبر چلنگری در رابطه با شهید بزرگوار محمدباقر چلنگری گفت: همان طور که گفتم قدمت این حسینیه به پیش از انقلاب میرسد، یکی از دلایلی که تصمیم به تبدیل کردن خانه شخص خودم به حسینیه گرفتم، این بود که میخواستم فرزندانم در کنار خودم هیئت داری کنند. از آنجایی که محمدباقر بسیار مذهبی بود طولی نکشید که گرداندن همه امورات هیئت را به عده گرفت، خودش نوحهخوانی میکرد، و در کنار برادرش «محمد حسن» حسینیه را میگرداند و برنامهها را مدیریت میکرد. از همان ابتدا هم در تمام محل معروف بود. همه او را باقر حزباللهی صدا میزدند. با آن سن کم اش خیلی فعال بود ، حتی کارهایی در مدرسه میکرد که ما را چند بار توسط ساواک تحت فشار قرار دادند. مثلاً در مراسمهای طاغوتی شرکت نمیکرد و باعث خشم مدیران مدرسه می شد.
بعد از انقلاب هم فعالیت هایش بیشتر شد تا نزدیک به جنگ که به دستور رهبر معظم انقلاب که در آن زمان رئیسجمهور کشور بودند به همراه 21 نفر از دوستان دیگرش برای دوره رنجری به ارتش رفت و از آنجا به جبهه اعزام شد.
پدر شهید محمدباقر چلنگری درباره نحوه شهادت فرزندش گفت: محمدباقر از طرف ارتش به جبهه اعزام شد و در عملیات قادر که یک عملیات تهاجمی علیه نیروهای عراقی بود به فرماندهای شهید آبشناسان شرکت کرد و در همان عملیات به درجه شهادت نائل شد.
این پدر معزز شهید در پایان با اشاره به برنامههای آتی حسینیه شهید چلنگری گفت: من در برپایی این حسینیه از هیچ نهاد و ارگانی کمک نگرفتم، اگر چه همه تصور میکنند که به ما بودجههای آنچنانی میدهند اما این حقیقت ندارد، هدف من این است که این حسینیه را برای نسلهای آینده زنده نگهدارم. نسلهایی که در این محله و محلههای اطراف یاد سیدالشهدا و امامان معصوم در حسینیه ما آرامش دهنده قلب شان بوده است. اینجا باید برای فرزندان آنها نیز به یادگار بماند. در حال حاضر که خودم و فرزندم «محمد حسن» متولی گری این حسینیه را بر عهدهداریم تنها آرزویم، روشن نگاه داشتن چراغ این حسینیه است،تا هم نام و یاد فرزند شهیدم زنده بماند و هم بتواند مأمنی باشد برای دل عاشقان اباعبدالله و اهلبیت.
